Bir sigara, bir kahve

Bugün evimin hiç kullanmadığım ama çok kullanmak istediğim köşesine gittim. Kahve yapmıştım. Aslında sadece bir sigara içmeye gitmiştim. Ara sıra yatmadan önce yaparım. Orada hiç bir şey olmaması rahatlatıyor beni. Sessiz, sakin. Halbuki son günlerde oraları bir şeylerle doldurmaya ne kadar da meraklıyım... Çocukken yaptığım bazı şeyleri özlüyorum. Belki de ondan böyle takılıyorum orada... Önce bir sigara derken arkasından kalktım bir kahve yaptım. Unuttuğum küllüğü almaya gittim. Geldim ve pencereyi en rahat görebileceğim yere oturdum. Sonra aklıma çocukluğum geldi...

Çocukken de her yer sessizdi. Odamda televizyonum yoktu, tek eğlencem walk-man' im ile sıradaki karışık kasetim için şarkı seçmekti. Kulaklıkla müzik dinlemek en sesli halimdi. Kasetin dönme sesini, şarkının en "beni" anlatan kısmında B yüzünü de aynı anda duymaya başladığım anı; odamın duvarlarını, tavanını istediğim resime ve hayale çevirip onları varmış gibi yaşamaya çalışmam... Hepsini özlemiştim. Şarkı ilerledikçe aklıma onu dün rüyamda gördüğüm geliyordu. Rüyayı düşünürsün o anlarda. Şarkı karar verir acının derinliğine...

Bunları düşünürken en çocuk olmayan halimdeydim. Kulağımda yine aynı hassasiyette abiler, sadece kulaklığım siyah değil beyaz, çalan kaset değil dijital ortam müziği... Çocukluğum gibi sessiz olan odayı doldurmak için eşyaları koyacağım yerlerin tam ortasında oturmuş pencereden bakınıyordum. Umutlarımı, hayallerimi ve olmasını istediğim geleceğimi çizemiyorum çünkü zamanında çok geniş istemiştim burayı, duvarlar hayal kurulmayacak kadar uzak artık.. O zaman uğruna kasveti keşfettiğim "kız" ile şimdi beraberim. Şarkılar olması gerektiği mezarlık havasını veremiyor, hüzünü coşturamıyor. Şikayetçi değilim. Sanırım ben sadece bir an çocukluğumu çok özledim.